Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Η αριστερή αγάπη. Eίδος άνευ αντικειμένου.

"Ο εγωισμός προστατεύει, αλλά τελικά πρέπει να αρχίσει κανείς να αγαπά για να μην αρρωστήσει, και αρρωσταίνει αναγκαστικά, αν λόγω διάψευσης των προσδοκιών δεν μπορεί να αγαπήσει" λέει ο Φρόυντ για τις περιπέτειες των ανθρώπινων ορμών που υποχρεούνται να βγουν από τον εαυτό και να επενδύσουν αληθινά το εξωτερικό αντικείμενο. Διαφορετικά οι άνθρωποι πεθαίνουν ψυχικά, από αθεράπευτο ναρκισσισμό. Το ίδιο ισχύει και στις κοινωνικές ορμές με όποια μορφή και αν εκδηλωθούν, μεταξύ των οποίων και η πολιτική. Πρέπει να συναντήσουν το αληθινό αντικείμενο, τον άνθρωπο, αλλιώς οδηγούν σε σήψη και ταχύτατο εκφυλισμό.

Στην επίκαιρη εκδοχή της Ελληνικής αριστεράς με την επωνυμία "σύριζα", αν φύγουμε από το περιεχόμενο των εξαγγελιών της πολιτικής αυτής παράταξης και κρατήσουμε μόνον το αθροιστικό νόημά τους, θα λέγαμε ότι αυτό συμπυκνώνεται στην εκδήλωση μιας απέραντης, μοναδικής, και ασύγκριτης αγάπης προς το "αντικείμενο" λαό. Οι εξαγγελίες και οι υποσχέσεις της, δεν ήταν κοινά ψέμματα που κατέρρευσαν στην πράξη. Ήταν απλώς τα επιμέρους στοιχεία που συνθέτουν αυτήν την απέραντη ωκεάνια αγάπη μέσω της οποίας θα χαρίζονταν απλόχερα τα πάντα στον θεάρεστο λαό. Η σύγκριση με την αγάπη των άλλων μάλιστα, δεν τοποθετούσε την τελευταία απλώς σε μικρότερη συγκριτικά διαβάθμιση, αλλά στο ακριβώς αντίθετο άκρο. Οι άλλοι μισούσαν τον λαό κατά την καλή αριστερά, η οποία διατήρησε το μονοπώλιο στην αγάπη και επιφορτίστηκε με την ευθύνη της καταπολέμησης των δυνάμεων του μίσους και του σκότους.

Ο κοινός νους βέβαια και όχι μόνον ο κλινικός, καταλαβαίνει με τα απλά αισθητήριά του, όταν τα διαθέτει, πως όπου βλέπουμε αγάπη με δόντια η κατάσταση βρωμάει.

Πράγματι, το δόγμα και οι εξαγγελίες της υπαρκτής αριστεράς έβριθαν από πλεονάζουσα αγάπη για την εργατιά, την προσφυγιά, την υγεία, τον ανθρωπισμό εν γένει. Σε ορισμένες εκφάνσεις μάλιστα επεκτείνονταν σε έναν μεσσιανισμό σωτηρίας του κόσμου. Όταν όμως οι ορμές, οι πολιτικές πρακτικές, ως φορείς πραγματικής εξουσίας συνάντησαν τον εργάτη, τον πρόσφυγα, τον άρρωστο, τον φυσικό άνθρωπο εν γένει, τον πραγματικό κόσμο και όχι την ωραία ιδέα για αυτόν, τότε η αγάπη της αριστεράς έμεινε ξαφνικά ορφανή και γυμνή. Οι εργάτες έχαναν την εργασία τους, οι πρόσφυγες πέθαιναν, οι άνθρωποι αρρώσταιναν, συνέχιζαν να αυτοκτονούν, ο φυσικός άνθρωπος με σάρκα και οστά, εν γένει υπέφερε. Στο μεταφυσικό δε επίπεδο της σωτηρίας του κόσμου, αυτός απλώς ζητούσε μια καλύτερη πραγματική οικονομία και όχι πληθωρισμό ιδεών.Η απαίτηση για "πολιτική διαπραγμάτευση" ήταν η έκφραση της φάρσας της ανικάνοτητας για πραγματική σχέση με τον κόσμο.


Η αναμενόμενη αντίδραση για κάποιον που αγαπά αληθινά το εξωτερικό αντικείμενο και το χάνει για οποιονδήποτε λόγο χωρίς δική του υπαιτιότητα, είναι να θλίβεται βαθειά για την απώλεια. Αυτό που είδαμε όμως στην κλινική πράξη ήταν ακριβώς το αντίθετο. Η "υπαρκτή αριστερά" αντί για θλίψη εκδήλωσε θυμό και αισθάνθηκε θιγμένη, προσβεβλημένη σαν την μάγισσα που τα ξόρκια της αποδείχτηκαν αέρας κοπανιστός. Ο φυσικός, ο πραγματικός εργάτης, ο πρόσφυγας, ο άρρωστος, ο άνθρωπος τον οποίο θα έπρεπε ορμικά να αφορά η ωκεάνια αγάπη ήταν τελικά όχι το αντικείμενο της, αλλά το “Βατερλώ” της. Ήταν το πεδίο όπου εκτέθηκε και αποκαλύφθηκε ένας απέραντος κακοήθης ναρκισσισμός. Διότι η τόσο προβεβλημένη αγάπη, αφορούσε και εξαντλούνταν τελικά μόνον στην ωραία αυτάρεσκη ιδέα που είχε για την προσφυγιά, την υγεία ως ιδέα, τον ανθρωπισμό ως σύλληψη, την εργατιά ως φαινόμενο. Ο ίδιος ο άνθρωπος ήταν πρόβλημα. Αυτό που η αριστερά απαίτησε από όλα τα πραγματικά "αντικείμενα" ήταν μόνον ο θαυμασμός για τις ωραίες ιδέες και γι’ αυτό ήταν αδιανόητο να αντιληφθεί και να αισθανθεί την οδύνη τους, την οποία εξέλαβε ως προσβολή και γι’ αυτό θύμωσε με αυτά. "Έφταιγε η κοινωνία της Λέσβου" για τους θανάτους, η αντιπολίτευση για την ματαιωτική πραγματικότητα, ο Χατζηπετρής για κάθε όλεθρο που μοιραία λόγω ανικανότητας αγάπης πέραν του εαυτού και του δόγματος, προκλήθηκε κατά την πρακτική άσκηση της εξουσίας από την αυτάρεσκη αριστερά.

Σε ένα άλλο επίπεδο, σε αυτό του λόγου, οι ιδέες που πριν την εξουσία υπαινίσσονταν την πνευματική υπεροχή της παράταξης, αποδείχτηκαν με την ανάληψής αυτής της εξουσίας, απέραντες κενολογίες και πολύ συχνά κοινές σαχλαμάρες σε βαθμό που εκπλήσσει. Ο λόγος ακούγεται και είναι κυριολεκτικά σαχλός όταν είναι και αυτός άνευ αντικειμένου, κενός, όταν είναι ναρκισσιστικός και αυτάρεσκος με αντικείμενο μόνον τον θαυμασμό. Γι’ αυτό και οι φορείς του φαίνονται να λένε κοινώς χαζομάρες. Η "διαπραγμάτευση" και κάθε αντίστοιχη διαδικασία φαίνεται χαζή και αποτυγχάνει ακριβώς διότι στερείται αντικειμένου πέραν της ίδιας.

Μέσα σε αυτή την διαδικασία, το περιβόητο "ηθικό πλεονέκτημα" κατάντησε διαβόητο με την αποκάλυψη του ναρκισσισμού. Ο εκφυλισμός της συγκεκριμένης ιδιαίτερης αριστεράς, καθίσταται υπό τις συνθήκες αυτές μια καθημερινή αποκαλυπτική πραγματικότητα σε οποιοδήποτε χωρίς διάκριση κοινωνικό, εθνικό, ή απλά ανθρώπινο ζήτημα αυτή εμπλακεί.

Είναι πλέον οριστικό. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να αγαπήσουν. Γι’ αυτό δεν μπορούν να δημιουργήσουν. Θα αρρωστήσουν. Ας ελπίσουμε χωρίς την κοινωνία πεθαμένη μαζί τους.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Προσθήκη σχολίου